Diamenty od strony chemicznej

Diamenty od strony chemicznej Wzór chemiczny diamentu to C. Jest to krystaliczna postać węgla, niezwykły minerał rodzimy. Każdy atom węgla połączony jest wiązaniami kowalencyjnymi z innymi czterema atomami, które znajdują się w narożnikach tetraedru i tworzą w przestrzeni siatkę z czworościanów foremnych. Wszystkie odległości pomiędzy tymi atomami węgla są jednakowe i wynoszą 1,54 jednostki. Idealnych diamentów nie spotyka się jednak w przyrodzie, ponieważ zawsze mają jakieś defekty. Zazwyczaj zawierają śladowe ilości azotu, magnezu, chromu, manganu, glinu, boru, krzemu, tlenki Fe. Tych obcych pierwiastków może być nawet około trzydziestu. Zazwyczaj większość z nich występuje w śladowych ilościach i nie wywołuje istotnego wpływu na strukturę oraz właściwości diamentu. Jednak takie pierwiastki jak azot, bor, a także wodór i glin, występując w dużym stężeniu mogą doprowadzić nie tylko do zaburzeń struktury kryształu, ale również wpływać na zmianę niektórych jego właściwości fizycznych. Od ilości tych wszystkich zaburzeń struktury zależy jakość danego diamentu. Ocenia się to w skalach czystości i oczywiście te najbardziej czyste są najwięcej warte ale nawet diament mocno zabrudzony ma swoją wartość. Dlatego wydobywanie diamentów jest tak bardzo opłacalne choć praktycznie połowa wydobytego minerału nie nadaje się do obróbki jubilerskiej ze względu na zbyt duże zanieczyszczenia. Zawsze jednak można dla takich diamentów znaleźć inne zastosowanie, chociażby w przemyśle czy medycynie, gdzie diamenty są również wykorzystywane w pewnym stopniu.

Historia diamentów

Historia diamentów Słowo „diament” pochodzi od greckiego „adamas”, co oznacza niepokonany, niezwyciężony. Pierwsze diamenty odnalezione zostały w żwirach i piaskach rzeki Golconda w Indiach. Stara legenda hinduska mówi, że diament rodzi się z pięciu elementów: wody, ziemi, powietrza, nieba, energii i stąd bierze się jego moc oraz niezwykłe właściwości. Do początku XVIII wieku wszystkie diamenty sprowadzane były z Indii lub z Borneo. Eksploatowane były w dorzeczach spływających z płyty Dekanu ku wschodowi rzek stanu Andhra Pradesh , a także stanów Orissa i Madhya Pradesh. Rzeki te to Godawari, Krishna i Penner. W Egipcie noszono diamenty na czterech palcach lewej ręki, co miało spowodować, że żyła miłości będzie wiodła z palców bezpośrednio do serca. Umieszczając diamenty a także diamentowy pył na końcach palców wierzono, że zagwarantuje to bezpośrednie połączenie miłości z wiecznością. W Antycznej Grecji ludzie uważali diamenty za „łzy Bogów, które spadły na Ziemię”. Dla podkreślenia twardości diamentów nazwali je „adamas” – niezniszczalny. W Rzymie pierwszy nieszlifowany diament pojawił się pomiędzy I a III wiekiem n.e. W Europie diamenty zaczęły być modne dopiero w XII wieku, przywożone jako łupy z wojen krzyżowych. Aż do XVI stulecia nie były cenione bardziej niż kryształy górskie. Na królewskich insygniach główne miejsce zajmowały raczej rubiny i szmaragdy. Z czasem to się zmieniło i kult diamentów trwa aż do dzisiaj. Obecnie trudno sobie wyobrazić elegancką biżuterię bez tych niezwykłych kamieni.

Koh-i-noor

Koh-i-noor Koh-i-noor znajduje się obecnie w Wielkiej Brytanii. Jednym z najbardziej znanych diamentów na świecie jest kamień noszący nazwę Koh-i-noor. Jego ojczyzną są Indie, natomiast tłumacząc jego nazwę na język polski uzyskamy tyle, co „Góra światła”. Diament ten waży przeszło sto karatów. Obecnie można podziwiać go w koronie brytyjskiej królowej matki – te monarsze insygnium znajduje się aktualnie w londyńskim Tower. O ile wiadomo, że został znaleziony w Indiach, o tyle nie wiadomo, gdzie dokładnie i w którym roku. pierwsze historyczne zapiski na jego temat datowane są na pierwsze lata czternastego stulecia. Potem nie było o nim nic wiadomo aż przez przeszło dwa stulecia, kiedy to klejnot trafił do skarbca Babura, który to był założycielem dynastii Wielkich Mongołów. Przechodził z rąk do rąk, co i rusz zmieniał właścicieli. W połowie dziewiętnastego stulecia Koh-i-noor zasilił skarbiec królowej Wiktorii. Stało się tak z wieloma klejnotami, które wówczas zostały w Indiach skonfiskowane. Od tamtej pory cenny klejnot znajduje się w rękach brytyjskich.