Atrybut jubilera

Atrybut jubilera Atrybut jubilera to jego przedmiot, który bezpośrednio wiąże się z jego osobą. Jubiler to osoba posiadająca odpowiednie wykształcenie to znaczy zna się na kruszcach i umie odpowiedzieć na wszelkie pytania dotyczące ich.. Każdy jubiler w swoim sklepie posiada mnóstwo pięknych rzeczy w tym również kolczyki. Sklep jubilerski można uznać za najdroższy, ponieważ nie ma tam podróbek, czyli produktów nie wartościowych, wszystko jest na największych standardach, czyli z górnej półki. O każdy przedmiot dba się osobiście, ponieważ należy je czyścić oraz polerować dzięki tego typu zabiegom każdy klient bardziej zachwyca się pięknej biżuterii i jest bardziej skory ją kupić. Jubiler musi znać się nie tylko na handlu, czyli na tym jak zachęcić do kupna, ale także na ludziach, czyli na oko powinien ocenić wymiar palca i podpowiedzieć pewne rozwiązania. Często praca jubilera nie ogranicza się jedynie do sprzedaży, ale także do pomocy w wykonaniu wyboru. Często wiele osób kupuje prezenty w ciemno i oczekuje wsparcia ze strony jubilera, dlatego też najczęściej za ladą .

Lustro Twardowskiego

Lustro Twardowskiego Słynne lustro Twardowskiego jest ściśle powiązane z legendą o Panu Twardowskim, który to zawarł pakt z diabłem w zamian za dostęp do wszelakiej wiedzy na świecie, również magicznej. Cała ta legenda wzorowana jest na autentycznej postaci, jaką był Jan Twardowski, nadworny czarnoksiężnik Zygmunta Augusta. A słynne lustro również istnieje i można je podziwiać w kościele parafialnym w Węgrowie. Przedmiot ten został wykonany ze srebra oraz złota, oprawiono go w czarną ramę (wyryty jest na niej napis w języku łacińskim) i posłużył Twardowskiemu do wywołania ducha zmarłej małżonki króla, a mianowicie Barbary Radziwiłłówny. Miało ono następujące wymiary – pięćdziesiąt sześć centymetrów na długość oraz czterdzieści sześć i pół centymetra na szerokość. Zostało zrobione prawdopodobnie w Niemczech na początku szesnastego stulecia, a do węgrowskiej świątyni trafiło dwieście lat później. Jest matowe i podzielone pęknięciami na trzy części. Drugie takowe lustr znajduje się w Muzeum Diecezjalnym w Sandomierzu.

Zapinanie do kolczyków

Zapinanie do kolczyków Zapinanie do kolczyków jest to jedna z ich części. Kolczyki muszą podsiać ją po to, aby utrzymywać się na uchu. Należy zauważyć ze ciągle są w ruchu, co powoduje ich przesuwanie, nie uwaga może doprowadzić do tego ze je zgubimy. Zapinania do kolczyków bywają przeróżne. Kolczyki drogie i wykonane ze szlachetnego kruszcu mają zapinanie wmontowane w kolczyki, czyli jest to inaczej mówiąc zgięty odpowiednio fragment kolczyka po to, aby moc zaczepić na nim kolczyk. Kolczyki tańsze, czyli te wykonane z metali lub niklu maja mniej precyzyjne zapięcie. W tym wypadku jest ze zazwyczaj nie posiadają go w cale, ponieważ są one tak tanie ze nie maja dodatkowym zabezpieczeń przed wysunięciem się. Zawsze można pozwolić sobie na jakieś nowe. Istnieje jeszcze trzeci grupa zapiec, czyli zapięcia do kolczyków posrebrzanych te posiadają już blokadę zabezpieczająca przed ich obsunięciem się. Blokada ta to nic innego jak kawałek gumowego materiału jest on dość niewielki i posiada dziurkę, do której wbijamy kolczyki. Dzięki temu mamy pewność ze nie obsuną się, ponieważ przytrzymuje je ten materiał.

Jajka Faberge

Jajka Faberge Słynne jajka Faberge nazywane są często również jajami carskimi. Swoją nazwę zawdzięczają pewnemu złotnikowi rodem z Rosji, a mianowicie Peterowi Carlowi Faberge, który je wymyślił. Tradycje jubilerskie w jego rodzinie były obecne od pokoleń, po ojcu przejął on złotniczy zakład i już wkrótce potem zasłynął nie tylko w Rosji ze swojego niebywałego talentu. Spod jego rąk wychodziły naprawdę fantastyczne egzemplarze oryginalnej biżuterii, aczkolwiek prawdziwą furorę zrobiły powyżej wspomniane jajka. Robione były one na zamówienie cara na okoliczność świat wielkanocnych. Monarcha z kolei ofiarowywał je w prezencie swojej małżonce. Taka była coroczna tradycja. Jaja te wykonywane były z najcenniejszych kruszców i misternie ozdabiane pięknymi, szlachetnymi kamieniami – całość tworzyła niepowtarzalną i przecudną kompozycję, która zachwycała wszystkich. Kiedy w tysiąc dziewięćset siedemnastym roku wybuchła lutowa rewolucja, Faberge wyjechał z Rosji i udał się do Szwajcarii, gdzie został już do śmierci.